Tveir dagar við Kyrrahafið

Engin páskaegg voru borðuð þetta árið og lítið um páskafrí en við nutum þó lífsins í tvo daga á strönd við Kyrrahafið. Leiðin lá til Las Lajas Beach Resort sem liggur Kyrrahafsmegin í Panama, í tæpra fjögurra klukkustunda akstri frá þorpinu okkar.


Horft heim að hótelinu.


Hér láum við með bók á milli þess sem við kældum okkur í sundlauginni.


Kjeld, Elísabet og William að bíða eftir morgunmatnum.


Reynir að kíkja í tölvuna með Kyrrahafið í baksýn. Öldurnar voru kröftugar en sjórinn heitur sem er ólíkt því sem við eigum að venjast við Karabíska hafið.


Í nágrenninu var þessi veitingastaður. Sagan segir að eigandinn sé Þjóðverji með sítt hár og á matseðlinum fáist vínarsnitsel. Ekkert slíkt var þó að sjá á meðan við vorum þarna.


Eins og sjá má er ekki lagt mikið í innréttingar en lengst til vinstri á myndinni sést í tjald þar sem sýnt er beint frá "Champions League" sem er víst einhver fótboltakeppni.


Það var bara tvennt á páskamatseðlinum, annars vegar fiskur sem er kallaður Corvina (borinn fram heill) og hins vegar smokkfiskur.

Í gær héldum við svo heim á leið enda vinna strax í dag, annan í páskum.

Orlando ... eða þar um kring

Það sem stóð upp úr í mars var að hitta Telmu systur og fjölskyldu nokkra daga í Flórídu Bandaríkjanna.


Eins og sjá má bjuggu þau við sömu götu og "aðþrengdar eiginkonur". Lögreglustjórinn bjó við enda götunnar og golfvöllurinn var fyrir aftan hús.


Fyrsta myndin mín af sjarmatröllinu mínu - á Cheesecake Factory ... mæli með því fyrir alla sem eiga leið til Bandaríkjanna.


Strax á fyrsta degi tókum við túristalestina um St. Augustine - elsta bæjar Bandaríkjanna. Jökull var pínu feiminn fyrst ...


Fyrsta stoppistöðin var gamla fangelsið. Athugið persónur eru bara styttur.


En leiðsögumennirnar voru ekta.


Seinna um daginn fórum við að skoða kródódíla ... og önnur dýr.


Páfagaukar ...


Svartir svanir ...


Og afi gamli ... alla vega lítur hann út fyrir að vera orðinn afi :-)


Og að lokum uppáhaldsfólkið mitt :-)

Skilti við veginn

Þegar við þeytumst um þjóðvegina sjáum við töluvert af skiltum. Fæst eru þó eiginlegir vegvísar svo auðvelt er að villast. Við höfum meira að segja rekist á skilti sem vísaði í aðra átt en þá réttu. Þá vorum við að leita að flugvellinum í David og þóttumst fara vel eftir skiltunum. Eftir nokkurt hringsól datt okkur í hug að láta vísa okkur veginn á annan hátt. Eitt okkar stoppaði leigubíl og bað bílstjórann um að keyra sig á flugvellinn og við hin eltum. Og viti menn, leigubíllinn beygði þar sem skiltið sagði beint áfram ... eða var það öfugt?

Öll þorp við þjóðvegina eru þó velmerkt. Séð með gestsaugum eru sum bæjarheitin skemmtilegri en önnur.


Ætli þessi bær sé vinabær Silicon Valley í Kaliforníu?


Ekki amarlegt að búa í "Nýju paradís"!


Varúðarskiltin eru mörg. Hér er varað við hættulegum beygjum.


Og brekkurnar eru svona brattar ...


Slöngur á ferð.


Eitt af undarlegri skiltum sem við höfum séð. Einhvern veginn heldur maður að það sé sjálfsagt mál að ekki megi skjóta.


Uppáhaldsskiltið mitt - ég ætla að vona að þeir séu betri að fljúga en í ensku :-)

Bæjarferð

Eftir langa vinnulotu (19 daga samfleytt) skilaði ég ársfjórðungslegri kostnaðaráætlun á föstudaginn og við Reynir fórum í helgarfrí til David. Birkir ákvað að vera heima og læra þar sem hann hafði tekið sér þriggja daga frí um síðustu helgi til að fara á tónleika með Metallica í Panamaborg.

David er á stærð við Reykjavík og er í um 160 km fjarlægð frá þorpinu okkar. Það tekur þó rúmlega 3 tíma að keyra til David því yfir stóran fjallgarð er að fara. Venjulega förum við á 6-8 vikna fresti til að kaupa matvöru og aðrar nauðsynjar sem ekki fást í Romero eða Úlfakringlu í Changuinola. Þar sem fátt annað er að gera annað en að versla í David höfum við oftast tekið þetta á einum degi, þ.e. lagt af stað snemma morguns, verslað og svo keyrt heim sama dag. Þetta eru erfiðir dagar og því lítið tilhlökkunarefni. En nú brá svo við að nýtt hótel hafði verið opnað og hinn árlegi markaður (e. fair, s. feria) stóð yfir svo við ákváðum að gista eina nótt og ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að geta keypt panamískt handverk.

Hótel Cuidad de David olli ekki vonbrigðum en það gerði markaðurinn hins vegar. Eitthvað höfum við misskilið hvers lags markaður þetta var því það fyrsta sem við sáum voru traktorar og aðrar landbúnaðarvélar. Lifandi nautgripir og fulltrúar frá landbúnaðarháskólanum staðfestu grunsemdir okkar um að markhópurinn væri ekki útlendingar í leit af minjagripum heldur bændur.


Við innganginn skemmti trúður gestum.


En fljótlega sáum við fyrstu traktorana.


... og síðan kýrnar.


Sitthvað annað var í boði en þá helst eitthvað matarkyns eða skemmtun eins og þetta lukkuhjól.


Mjög algengt er að sjá indjána af Ngöble-Buglé ættflokknum á þessum slóðum en konurnar klæðast oftast hefðbundnum búningi eins og þessi sem ég náði mynd af á markaðnum. Kjólarnir eru allir eins í sniðinu en í mismunandi litum.

Áður en við héldum heim á leið á sunnudaginn versluðum við í þremur stórmörkuðum sem allir hafa sín sérkenni. Sá fyrsti líkist einna helst vöruskemmu og allt selt í stórum pakkningum – ekki minna en 6 pakkar saman í einu. Allt sem keypt er hér endist því í marga mánuði. Annar stórmarkaðurinn líkist einna helst Hagkaupum. Ekkert óvenjulegt við hann en innkaupin þar enda ætíð með nokkrum dollum af Häagen-Dazs ís. Þeim er skellt í kæliboxin og svo ís bæði ofan á og undir. Í síðasta stórmarkaðnum er oft hægt að finna lúxusvöru eins og innflutta osta, kæfur, lambalæri og lax. Það var hér sem við fundum endurnar fyrir jólin.


Lokastoppið í þetta skiptið var hjá þessum ávaxta- og grænmetissala.

Jólastemning í mars

Ég frétti að páskaeggin væru komin í verslanir á Íslandi. Ummm, vildi ég væri þar ... þessi númer 1 sem koma í eggjabökkunum eru best. En það var þá ekki seinna vænna að fá síðasta jólakassann sem við fengum í gær. Kassinn fór á flakk og var rúma þrjá mánuði á leiðinni. Fór aftur til Íslands frá Danmörku og svo í sjópóst frá Danmörku til Panama.

Hamingjan var mikil þegar tekið var upp úr kassanum. Fyrst komu upp jólagjafir handa Birki. „Sweet“ var það sem hann sagði þegar hann tók upp pakkana, og trúið mér, það er mjög hástemmt lýsingarorð hjá táningnum svo alveg öruggt er að hann var ánægður með innihald pakkana.

Við hin vorum ekki síður ánægð því upp kom úr kassanum Nóa konfekt, íslensk bók, tónlist og tímarit, Síríus súkkulaði, Apollo lakkrís og Tópas. Best voru samt jólakortin frá fjölskyldunni.

Takk kæra fjölskylda :-)

Flug og flugvellir

Mér leiðast flug og flugvellir alveg voðalega, sérstaklega eftir að öryggismálin fóru úr böndunum og okkur þessu venjulega fólki hefur verið gert að hálfstrippa fyrir hvert flug. Og vei þeim sem gleyma að taka beltið af sér áður en gengið er gegnum öryggishliðið því þá er líkamsleit óumflýjanleg. Sú staðreynd að litið sé á alla ferðamenn sem hugsanlega glæpamenn hefur virkilega slegið á ánægju mína við að ferðast. Það er af sem áður var ... Hver man ekki eftir fyrstu flugferðunum sínum með fiðrildi í maganum af tilhlökkun? Þetta var viðburður sem maður dressaði sig upp fyrir. Nú gildir það að taka alla skartgripi af sér og helst að vera í buxum með plastrennilási.

En auðvitað geta bæði flug og flugvellir verið ánægjulegir. Til dæmis eins og þegar við lögðum á okkur dagsferðalag til að komast til Las Vegas um daginn. Fyrst var það fjögurra tíma flug til Houston og síðan annað þriggja tíma flug til Las Vegas. Á Houston flugvelli biðum við svo í fimm tíma. Þetta hljómar ekki vel en ánægja mín yfir að finna þar hvorki meira né minna en þrjár bókabúðir yfirskyggði allt flugvallaróþol. Opinskáheit Bandaríkjamanna komu strax í ljós í fyrstu bókabúðinni þar sem ég keypti fyrstu átta bækurnar. Afgreiðsludaman spjallaði við mig á meðan ég var að velja mér bækur en spurði svo þegar ég lagði bunkann á borðið: „Ma'am, are you going to read all that?“.


Súkkulaðiverksmiðjan á Houston flugvelli. Súkkulaðimolarnir voru risastórir og afar ljúffengir.


Þeir voru fínir í tauinu sem pússuðu skóna.

Starfsmenn flugvallarins voru margir og virtist flestum þykja gaman í vinnunni. Í öryggishliðinu var til dæmis einn sem fór með öryggisreglurnar með þvílíkum leikrænum tilþrifum að unun var að horfa á. Leikþátturinn náði hámarki sínu þegar hann færði kassana (þessa ljótu gráu) til baka að færibandinu. Eins og uppboðshaldari mærði hann kassana og sagði þá vera eftir nýjustu tísku í bæði litum og lögun. Ég var alveg sérstaklega lengi að klæða mig í skóna til að geta fylgst sem lengst með þessum náunga.

Eins varð ég hissa stuttu seinna þegar strákur sem afgreiddi mig með pizzusneið hrópaði á eftir manni á hlaupum: „Hey man, stop! The pizza is right HERE!“ Og viti menn, maðurinn stoppaði og keypti sér pizzusneið!

Brosið datt þó aðeins niður á meðan við fórum í gegnum útlendingaeftirlitið. Þetta var mín fyrsta heimsókn til Bandaríkjanna og mynda- og fingrafarataka því óumflýjanleg. Starfsmaðurinn var kurteis en vildi vita hver tengsl okkar væru (mamma, pabbi og sonur), hvað við ætluðum að dvelja lengi og hvað við værum með mikið af peningum. Það væri gaman að vita hvort útlendingar þurfi að svara svipuðum spurningum á Keflavíkurflugvelli?

Fyrsta flugið leið tiltölulega fljótt þar sem við skemmtum okkur við lestur á flugritinu SkyMall. Í því er að finna allt það sem við vissum ekki að okkur vantaði. Sérstaka athygli vakti öll njósnatækin en allskonar upptökutæki og agnarsmáar myndavélar er hægt að fá fyrir lítinn pening. Undrameðul og tæki tengd heilsu og útliti voru líka algeng en ennþá fleiri tæki og fylgihlutir fyrir gæludýr. Þar má nefna tröppur fyrir smáhunda til að komast upp í rúm, klósettsetur fyrir kisur til að venja þær á að nota klósett eins og fólk, dyrabjöllur fyrir hunda og tæki sem gefur frá sér hátíðnihljóð þegar hundar gelta. Ekki vantaði heldur hluti fyrir heimilið því þarna mátti finna poppvél (eins og í bíóhúsunum), bjórkrana með 5 lítra tunnu, mannhæðarstór stytta af „bigfoot“ fyrir garðinn, ameríska örninn í fullri stærð til að hengja upp á stofuvegginn og eftirlíkingu af 3.500 ára gömlum stól sem fannst í gröf Tutankhamen faróa í Egyptalandi. Persónulega fannst mér skrínið sem gert var fyrir 24 armbandsúr best :-)

Las Vegas

Aldrei hefði mér nú dottið í hug að fyrsta ferð mín til Bandaríkjanna yrði til Las Vegas. Tilgangur ferðarinnar var þó ekki að stunda fjárhættuspil heldur að fara á tónleika snillingsins Carlos Santana þar sem hann spilaði í The Joint in Hard Rock Hotel. Tónleikarnir stóðu fullkomlega undir væntingum og alls ferðalagsins virði en einn og hálfan sólarhring tók að komast úr sveitasælunni til borg syndanna.


Útsýnið var flott frá Las Vegas Hilton hótelinu.


Konungur rokksins, Elvis Presley, bjó á hótelinu í 8 ár þar sem hann hélt 837 tónleika og skemmti 2,5 milljónum manna.

Strax fyrsta morguninn gengum við á the Strip sem er aðalgatan og hótelin standa í röðum. Hótelin hafa flest sérstök þema sem tengjast yfirleitt öðrum borgum eða frægum stöðum. Hér er því að finna smækkaðar myndir af New York, París, Feneyjum og Lúxor til að nefna nokkrar.


New York í smækkaðri mynd.


Ljón MGM kvikmyndaversins.


Gondólarnir að sigla á síkjum "Feneyja".


Markúsartorgið í Feneyjum. Hér gæddum við okkur á ekta ítölskum ís á meðan við hlustuðum á óperutónlist. Athugið að himininn er málaður í loftið.

Seinna kvöldið borðuðum við á veitingastaðnum í Eiffel turninum við Parísarhótelið. Turninn er nákvæm eftirlíking Eiffel turnsins í París, bara helmingi lægri. Þaðan var útsýni yfir hina frægu Balagio gosbrunna ... í miðri eyðimörkinni. Það er einkar lýsandi fyrir borgina þar sem allt virðist vera hægt að fá og allt er of stórt og mikið einhvern veginn. Við erum rétt farin að geta lokað munninnum aftur eftir að hafa haft kjálkann meira og minna niður á bringu þessa tvo daga. Við getum þó ekkert sagt frá spilavítunum þar sem við spiluðum aðeins upp á 1 dollara í allri ferðinni (og töpuðum).


Hér er að lokum mynd af Birki með tveimur yngismeyjum sem hössluðu hann af götunni til að taka myndir af honum í vafasömum stellingum og selja honum síðan fyrir "million bucks".

Afmælispartý

Veisluhöldum vegna afmælisins lauk með partýi í klúbbnum. Þeir kollegar, Reynir og Henrik, urðu báðir fimmtugir í janúar og ákváðu að halda saman upp á 100 ára afmælið. Þeir sömdu við stelpurnar í eldhúsinu um að útbúa mexíkóska smárétti og svo var opin bar og diskótek. Sandra táningur reddaði tónlist frá sjöunda, áttunda og níunda áratugi síðustu aldar þannig að við þessi gömlu fíluðum okkur í botn.


Hér eru allir mjög dannaðir ennþá. Robert, Sophie, Per og Sarah.


Allir komnir út á gólf - örugglega ABBA á fullu.

Frábær sveifla hjá Kent og Evu.

Daisy gat dansað bæði með flöskur og glös á höfðinu. Reynir tilbúinn að bjarga.


Eldhúspartýin (hér inni-partýin) eru alltaf skemmtileg. Aurora (Erítreía), Adrianne (Ástralía), Marica (Holland) og Geniva (Mali).


Lars, einn af framleiðslustjórunum, eftir fyrstu ferð í sundlaugina.

Við skötuhjúin rétt fyrir partýlok.

Með boðinu í afmælisveislunna var sérstaklega tekið fram að allar gjafir til afmælisbarnanna væru afþakkaðar. Þess í stað var tekið á móti frjálsum framlögum sem munu verða notuð til þurfandi hér í grennd. Konur hér í campnum munu sjá til þess að það verði keyptir skólabúningar og skólabækur fyrir þessa 863 dollara sem söfnuðust.

Svipmyndir

Á ferðalögum okkar í janúar tókum við fleiri hundruð myndir og því oft erfitt að velja úr til að setja hér út á bloggið. Eftirfarandi svipmyndir valdi ég vegna þess að mér fannst þær góðar, athyglisverðar eða bara skemmtilegar.


Stórborgin Panama. Háhýsin eru áberandi en mest sjarmerandi borgarhlutinn er gamla franska hverfið Casco Viejo með sínum gömlu húsum í kolonískum stíl.


Hér er eitt þeirra en það eyðilagðist í innrás Bandaríkjamanna árið 1989. Húsið var klúbbhús yfirmanna hersins og hér sat einræðisherrann Manuel Noriega oft með vinum sínum.


Sætar stelpur í þjóðbúningum. Myndin er tekin á Hótel El Panama.


Í borginni er að finna marga afbragsgóða veitingastaði. Hér er kokkurinn að elda fyrir framan okkur á japanska veitingastaðnum Ginza.


Nokkrum dögum seinna mættum við þessum á siglingu okkar í karabíska hafinu.


Í höfrungaflóa.


Uppáhaldsstrákarnir mínir.


Bassi að pósa í blómagarðinum Mi jardin es su jardin í Boquete.


Þetta var ást við fyrstu sýn. Við héldum fyrst að þessi stóra "kisa" í dýraathvarfinu í Boquete hefði verið að urra á okkur en föttuðum síðan að hún var aðeins að mala og vildi láta klappa sér. Birkir strauk henni í gegnum netið og tilkynnti síðan að hann ætlaði að fá sér svona kött "þegar hann yrði stór".


Bassi að stríða litlu sætu Tamarin öpunum.