Risaskjaldbökur

Í ágúst í fyrra gistum við eina nótt á Playa Bluff Lodge sem er lítið strandhótel á Colon eyju (Bocas) sem er hér rétt fyrir utan. Gestgjafarnir sögðu okkur þá frá risaskjaldbökum (e. leatherback turtles) sem grafa egg sín í holur á ströndinni í apríl og maí á hverju ári. Þær koma annað hvert ár og leggja 6-7 sinnum á ströndinni með nokkurra daga millibili. Í hvert sinn leggja þær um 90 egg svo hver skjaldbaka leggur um 600 egg annað hvert ár. Ungarnir klekjast svo út þremur mánuðum seinna og skríða út í hafið. Skjaldbökurnar koma svo ekki aftur fyrr en tuttugu árum seinna þegar þær eru orðnar kynþroska. Þær verða risastórar og allt að 120 ára. Stærsta skjaldbakan sem gestgjafarnir sögðust hafa séð var um 600 kg og á stærð við Volkswagen bjöllu. Ég sel það ekki dýrara en ég keypti það.

Alla vega þá sigldum við út í eyjuna einn laugardag í maí til að freista þess að sjá risaskjaldbökur. Um klukkan hálf níu um kvöldið gengum við niður á strönd en þá var komið niðamyrkur og skyggnið því takmarkað. Við máttum ekki nota vasaljós því skjaldbökurnar koma ekki upp úr hafinu ef þær sjá ljós. Fljótlega sáum við eina skríða upp á land og byrja að leita sér að hentugum stað til hreiðurgerðar. Við héldum okkur í hæfilegri fjarlægð og biðum eftir því að hún færi að leggja eggin en þá fara þær í trans og óhætt að nálgast þær. Því miður þá fylltist holan sem skjaldbakan var byrjuð að grafa af sjó og hún hætti við og skreið aftur út. Við sáum því miður ekki fleiri þetta kvöld en háflóð var og mikill öldugangur. Við fréttum seinna að engar skjaldbökur hefðu lagt egg í nokkra daga vegna þessa. En við sáum eina þó hún hafi verið á „hraðferð“.


Við gátum ekki tekið neinar myndir í myrkrinu svo ég fékk þessa lánaða af heimasíðu Playa Bluff hótelsins.

Talandi um tré

Um síðustu helgi tók Reynir myndir af fjölbýlistré niður á vinnusvæði. Tréð er sérstakt af því leyti að tugir fugla hafa gert sér þar hreiður.

Hér á eftir eru fleiri myndir sem við höfum tekið af trjám á ferðum okkar undanfarið ár. Séð með gestsaugum eru flest trén óvenjuleg en risastór tré í fullum blóma finnast mér alltaf jafn stórkostleg.


Þetta er ein af fyrstu myndunum okkar. Tréð stendur eitt og sér á stórri hæð þannig að við tökum alltaf eftir því þegar við keyrum framhjá.


Fallegt tré í fullum blóma við kirkju í borginni David.


Eucalyptus tré við kaffiplantekru í hlíðunum fyrir ofan Boquete.


Tré með fallegum rauðum blómum.


Þetta tré hef ég séð í kynningarefni um Panama svo ætli það sé ekki dæmigert fyrir landið.


Gult eins og sólin ...


Upp í fjöllunum þrífast furur.


Þetta tré sáum við í Costa Rica. Ef vel er að gáð (smella á mynd) þá má sjá hversu margar aðrar plöntur vaxa á trénu.

Að lokum smá svindl því þetta er ekki tré heldur kaktus! Hann er í garðinum við Hótel Panamonte í Boquete en þar hefur verið hótel í hundrað ár.

Fjölbýlistré

Í morgun fór ég minn hefðbundna túr á sunnudagsmorgni niður á vinnusvæði. Þar var unnið af krafti við hreinsun á stíflugrunni. Allt berg þarf að dauðhreinsa, skrá og meta. Einnig þarf að bora holur og dæla sementsgraut niður í bergið. Allar upplýsingar verða að vera til staðar áður en steypt stíflan er byggð.

Vinnusvæðið. Stífluveggurinn í baksýn.

Á leið minni tilbaka frá vinnusvæðinu stoppaði ég við reisulegt og stórt tré sem er við veginn. Það var fyrir svona tveimur vikum að við tókum eftir að mjög margir fuglar voru á fullu við hreiðurbyggingar í trénu. Mér synist að allt að 50 pör hafi ákveðið að hengja hreiður sín í þetta tré nákvæmlega. Þeir hljóta að vita að þetta tré sé best og öruggast til búsetu.

Stórt og mikið tré með mörg hreiður hangandi.

Það var ekkert flugbann hjá íbúum trésins nú í morgun. Mikið um flugtök til allra átta og lendingar úr öllum áttum. Myndasmiðurinn var ekki nægilega snöggur til að ná því.

Hér sjást hengi hreiðrin betur.

Mikið var um háværar samræður íbúa um landsins gagn og nauðsynjar. Greinilega vor í lofti.

Friðarfossagarðarnir

La Paz Waterfall Gardens eru norðaustan megin við Poás Volcano National Park. Þar sem garðarnir eru í 1.500 m hæð yfir sjávarmáli rignir mikið og gróðurinn einkennist af því.


Birkir við einn af mörgum fossum í Friðaránni.


Vatnsúðinn náði til okkar þar sem við stóðum á útsýnisbrúnni.


Gróðurinn var einkar fjölskrúðugur.


Eru þessar plöntur ekki kjötætur?

Í görðunum og garðhýsunum voru fuglar, apar, letidýr, fiðrildi, slöngur, froskar og kattardýr.


Þessi fugl sýndi okkur stórkostlegt vænghafið.


Það tók 5 tilraunir að ná kólíbrífugli á mynd!


Auðveldar var að ná letidýrinu á mynd. Sjaldgæft er að sjá þau hreyfa sig en þau klifra víst bara einu sinni í viku niður úr tránum til að gera þarfir sínar.

Að lokum nokkrar myndir úr fiðrildahúsinu. Þar var krökkt af fiðrildum svo við þurftum virkilega að passa okkur að stíga ekki á þau.

Toucan fuglar (Quioro)

Við sjáum og heyrum margskonar skrautlega fugla hér í Mið Ameríku. Ein tegundin sem er bæði falleg og áberandi eru svonefndir Toucan fuglar, eða á spænsku Quioro. Þetta eru nokkuð stórir fuglar og afskaplega litskrúðugir á kroppinn og gogginn. Þessir fuglar eru svona einkennisfuglar svæðisins og til dæmis heitir klúbburinn hérna í campnum “The Toucan Club”. Á ferð okkar til Costa Rica nýlega fórum við m.a. í fuglahús og komumst mjög nærri Toucan fuglunum inni í búri þeirra.

Toucan fugl á priki

Toucan fuglar eru útbreiddir og finnast allt frá Hondúras til Columbíu, frá sjávarmáli og upp í 1850 metra hæð. Toucan fuglarnir eru staðbundnir. Þeir éta ávexti, egg annara fugla og jafnvel smádýr.

Reffilegur

Toucan fuglar verpa 2-4 eggjum í hreiður eða yfirgefna spætu holu í lifandi trjám. Bæði karl og kvenfuglinn liggja á en eggin klekjast út á tveimur vikum. Ungarnir eru bæði blindir og sköllóttir þegar þeir klekjast út. Ungarnir eru síðan í umsjá foreldra í 6 vikur. Fuglarnir verða 10 til 15 ára gamlir.

Við heyrum stundum í Toucan fuglum hérna heima við í campnum. Einnig sjáum við þá fljúga um. Þeir ferðast í pörum og setjast í stórt tré hér bakvið hús sérstaklega síðdegis. Gaggið í þeim er hátt og snjallt og er hið spænska nafn þeirra dregið af hljóðinu, “Quioro, quioro, quioro”.

Skordýr og einn froskur

Við erum enn jafn hissa að sjá stærðina á fiðrildunum hérna en sum þeirra eru stærri en minnstu fuglarnir.


Þetta er víst líka fiðrildi ...


Einmana engispretta

Í húsinu okkar er glerhurð út á verönd. Þessi stóra kónguló var á leið upp gluggapóstinn einn morguninn þegar ég vaknaði. Hún var til allrar hamingju utan á en ég fór hringinn í kringum húsið til að taka myndina.

Í síðustu viku náðum við mynd af þessum litla og sæta froski við grillið okkar. Hann er eitraður og heitir á fagmáli Dendrobates auratus.

Hrægammar og fleiri fuglar

Hér eru hvorki þrestir né starrar, hvað þá lóur og spóar en við sjáum og heyrum í fuglum á hverjum degi. Mikið er um alls konar smáfugla sem eru margir hverjir minni en stærstu pöddurnar. Kólíbrífuglar eru sjaldséðir hér í fjallshlíðinni en algeng sjón á eyjunum hér fyrir utan. Páfagauka og spætur höfum við séð í garðinum og stöku sinnum Toucan fugla sem eru litskrúðugir með stórt nef. Þeir eru illa fleygir og ferðast sjaldnast einir svo við sjáum þá hoppa saman tvo og tvo á milli trjáa. Mikilfenglegastir eru ernirnir sem leika sér í loftuppstreyminu hér fyrir aftan hús á morgnana. Þeir eru stórir með mikið vænghaf og svífa hljóðlaust um.

Þessa hrægamma keyrðum við fram á um daginn. Þeir voru að gæða sér á dauðri slöngu á miðjum veginum.



Ég stökk út úr bílnum og gekk eins nálægt þeim og ég þorði. Ég var svo upptekin af myndatökunni að ég sá ekki vinina á girðingarstaurunum og hrökk í kút þegar þeir krúnkuðu til hliðar við mig.

Playa Bluff

Um þessa helgi gistum við á Playa Bluff sem er lítið hótel við ströndina á Kólon eyju. Hótelið reka hollensk hjón sem hafa búið í Panama í fimm ár. Maðurinn hafði áður atvinnu af því að rækta (eitraða) froska og önnur frumstæð dýr. Hann hefur nú ræktað upp garð þar sem hægt er að skoða körtur í tjörn og froska í girðingu. Eitruðu froskarnir eru svo í glerbúri.





Við tjörnina er lítið garðskýli þar sem gestir borða heimatilbúin mat húsfreyjunnar. Það er engin matseðill heldur spurði húsfreyjan einfaldlega hvað við vildum borða. Við báðum hana að koma okkur á óvart sem hún og gerði með ljúffengum indónesískum mat.

Undir þaki á garðskýlinu hangir pínulítið letidýr sem húsráðendur fundu eitt og yfirgefið í innkeyrslunni. Þegar mamman hafði ekki sótt ungann eftir tvo daga tóku þau hann og hafa alið hann síðan. Þvílíkt krútt hefur maður sjaldan séð.

Hér er litli unginn að teygja sig í blað en hann nærist á laufblöðum, blómum og ávöxtum.

Í gærkveldi þegar dimmt var orðið fór gestgjafinn með okkur niður á strönd ásamt tveimur öðrum gestum. Tilgangurinn var að reyna að finna caiman sem eru dýr svipuð krókódílum. Þau lifa í ferskvatnspollum á ströndinni. Það tókst ekki að góma neinn en í staðinn lentum við í úrhelli þannig að ekki var þurr þráður á okkur eftir augnablik. Mig hefur alltaf langað til að prófa að standa úti í rigningu og verða gegnblaut í stað þess að hlaupa í skjól svo gamall draumur rættist í gærkveldi. Ekki var verra að sturtan var volg. Þar sem við gengum heim með vasaljós til að vísa okkur veginn gengum við fram á litla slöngu. Gestgjafanum fannst það afar merkilegt því hann hafði ekki rekist á þessa tegund á ströndinni fyrr. Hann tók hana upp, setti hana í vasann á buxunum og fór með hana heim. Hann sagði þetta vera eins mánaða gamla Boa kyrkislöngu og ætlaði sleppa henni í garðskýlinu þar sem hún myndi halda í burtu leðurblökum í nokkra daga áður en hún léti sig hverfa.

Bóa kyrkislangan sem við gengum fram á í gærkveldi

Í morgun gengum við á ströndinni. Öldurnar voru of stórar til að við gætum synt svo við tókum langan göngutúr í staðinn. Eftir göngutúrinn hvíldum við okkur í hengirúmi í skugganum.

Hingað þurfum við að koma aftur því hér verpa risa-skjaldbökur eggjum sínum í maí til júní á hverju ári. Það er víst svona Sir David Attenborough dæmi ....

P.S. Það eina neikvæða við helgina var moskítóbitin sem við fengum. Við erum með ca 15 hver, svo það eru bólgur og horn á útsettum stöðum. Líkaminn á víst að mynda mótefni með tímanum og ég vona svo sannarlega að það fari að gerast.

Fiðrildi og lítill foss

Á leið okkar yfir “Cordillera Central” fjallgarðinn á leiðinni til David stoppuðum við til að skoða lítinn foss og rákumst þá á þessi fiðrildi flögrandi í kringum smáblóm. Smellið á myndirnar til að sjá þær í fullri upplausn.


Bláir og gegnsæir vængir


Blómin heilla


Ef vel er gáð er hægt að sjá tvö fiðrildi flögra efst til vinstri


Þetta er síðan fossinn sem við stoppuðum til að skoða.

Aumur á mér

Ég get varla lyft vatnsglasinu mínu og hvað þá sest dömulega í stól því ég fór að lyfta lóðum í gær í fyrsta skipti í langan tíma. Allir sem hafa prófað það vita hvað dagarnir á eftir eru sársaukafullir. Það eru reglulegir leikfimitímar í klúbbhúsinu en hingað til hef ég aðeins hlaupið reglulega á hlaupabrettinu. Tímanum í gærkvöldi stjórnaði Marcia hin hollenska sem mig grunar að sé af þýskum ættum, alla vega var ég þakklát fyrir háværa tónlistina sem drekkti stununum frá mér.

Ég er hins vegar nokkuð ánægð með mig á hlaupabrettinu en þar hleyp ég eftir prógramminu góða frá Mörthu hlaupakonu. Í síðustu viku var brekkuæfing samkvæmt prógramminu svo ég hljóp úti. Ég hljóp 10 sinnum upp boulevardið sem húsið okkar stendur við. Það er ágætisbrekka en það var ennþá um 25-27 stiga hiti þó það væri komið undir kvöld. Ég reyndi þó að halda góðum hlaupastíl svona fyrir nágranana sem fylgdust með úr eldhúsgluggunum.

Þar sem ég á hvorki myndir af mér að hlaupa né að stunda aðra líkamsrækt (til allrar hamingju) læt ég hér fylgja eina mynd sem ég tók í fyrradag af körtu sem var óvenju snemma á ferðinni. Körturnar sér maður helst á kvöldin þegar þær koma upp að húsinu. Þær hoppa um á veröndinni og liggja oft við loftkælinguna. Þær sjá greinilega illa því þær klessa gjarnan á það sem fyrir þeim er. Þessa sá ég hjá garðslöngunni þegar ég ætlaði að fara að vökva blómin eftir vinnu.


Karta í sturtu

Sunnudagsbíltúrinn

Eftir innihangs laugardagsins ákváðum við í morgun að fara á strönd rauða froskins (Red Frog Beach) en þangað höfum við farið einu sinni áður. Í þetta skipti sáum við froskana sem ströndin heitir eftir. Þeir sem við sáum vorum agnarsmáir, aðeins 2-3 cm.

Á leið okkar niður fjallshlíðina til Almirante rákumst við á þetta letidýr sem var bara ansi sprækt af letidýri að vera. Sýndi okkur listir sínar á meðan við stoppuðum og tókum myndir.

Í Almerante tókum við bátastrætó yfir til Bocas eyju. Það var svolítið hvasst og öldugangur. Ég sat yst og fékk gusurnar yfir mig. Ég var því eins og hundur af sundi eftir sjóferðina. Þornaði þó fljótt aftur en hárgreiðslan var farin fyrir bí þann daginn.

Ströndin er eins og þær gerast bestar. Það var ekki mikil sól í dag en sjórinn volgur og öldurnar stórar. Í fyrri ferð okkar tókum við eftir flækingshundum sem betla mat af strandargestum. Í dag fundu þeir lyktina af samlokunum okkar og settust að hjá okkur. Þessi litli ræfill beið þolinmóður þangað til að samlokurnar voru teknar upp og bita var gaukað að honum.

Á heimleiðinni hafði ég vit á að sitja framarlega og fyrir miðju bátsins ...